Και έτσι όπως έβλεπα απ’ το παράθυρο ένιωσα τη ψυχή μου να βαραίνει,
 να βγαίνει απέξω κι υστερα να γαντζώνετε πάνω στα κτίρια που αφήναμε πίσω μας...Να τα τραβάει μαζί της!
Πιέζοντας τον χρόνο να την οδηγήσει στην στιγμή πριν από αυτή,τη στιγμή πριν ανοίξεις τα χείλι σου και ξεστομίσεις καταστάσεις άσχημες,
αλήθειες πικρές.
 Κι ύστερα τα βάψεις όλα με εκείνη την μαύρη μπόγια 
...Τη μπογιά ,που κι δυο μας ξέραμε ότι σήμαινε 
  τέλος.